Lenore jest żoną magnata stalowego Henry’ego. Dziesięć lat po ślubie ich relacja jest na skraju rozpadu, nie doczekali się też dziecka, które mogłoby ich do siebie zbliżyć.

Henry postanawia opuścić Londyn i wydać przyjęcie myśliwskie w surowej posiadłości Nethershaw w odległym Peak District. Lenore musi doprowadzić podupadający dom do porządku i przygotować go na przyjazd gości Henry’ego – od tego zależy ich wspólna przyszłość.

Podczas podróży przez ponure odludzia są świadkami wypadku powozu. To wtedy w życiu Lenore pojawia się tajemnicza Carmilla. Carmilla, która w dzień jest słaba i blada, lecz nocą pełna życia. Carmilla, która budzi w Lenore coś pierwotnego. Wkrótce dziewczęta z okolicznych wiosek zaczynają zapadać na dziwną chorobę: trawi je straszliwy głód…

Gdy zbliża się dzień polowania, Lenore kwestionuje rolę, jaką odgrywała przez wszystkie te lata. Rozdarta między pragnieniem odzyskania uczuć męża a żądzami, które obudziła w niej Carmilla, wkrótce odkryje mrok czający się w jej własnym domu – mrok, który narazi ją na straszliwe niebezpieczeństwo…

Dzikie odludzia Peak District, nieokiełznany apetyt rewolucji przemysłowej – to tło „Hungerstone” – porywającej opowieści o głodzie i pożądaniu, a przy tym hipnotyzującej, safickiej reinterpretacji Carmilli, książki, która wywarła olbrzymi wpływ na literacką postać Drakuli.

***

„Wyśmienita” – Ava Reid

„Lśniący klejnot literacki skąpany we krwi” – Jennifer Saint

„Przemalowuje klasyczną opowieść o Carmilli najśmielszymi, najkrwawszymi kolorami” – Sarah Underwood

„Zawładnęła moim ciałem i duszą” – Anya Bergman

Już na pierwszych stronach książki ,,Hungerstone" Kat Dunn czytelnicy znajdą elementy charakterystyczne dla literatury gotyckiej. Poza oczywistymi inspiracjami ,,Carmillą" Josepha Sheridana Le Fanu, autorka czerpie również garściami z literatury  feministycznej oraz filmu ,,Crimson Peak. Wzgórze krwi" w reżyserii Guillermo del Toro.

 ,,Hungerstone" Kat Dunn to historia o kobiecej autonomii w świecie, który nie oferował im wielu możliwości. Tym bardziej jeśli nie pochodziły z bogatych rodzin. Główną bohaterką jest Lenore, która zdecydowała się na małżeństwo  bez miłości. Od początku był to układ, wymiana między małżonkami, ale 10 lat razem pozwoliło stworzyć pozory i własny wyobrażenia partnerów.  Nieoczekiwany obecność enigmatycznego i tajemniczego gościa pozostawia pęknięcia na tej iluzji i odsłania zimne kalkulacje. 

Nietrudno ubrać okrucieństwo w szaty szczerości.

Siłą tej powieści są zdecydowanie postacie, nawet przy ich stereotypowym, a czasem przerysowanym przedstawieniu. Autorka bardzo dobrze uchwyciła ich niuanse. Bohaterowie mają wyraźnie zarysowane charaktery oraz motywacje. 

Zawsze opanowana i zorganizowana  Lenore jest równocześnie bardzo niepewna. Autorka powoli odsłania jej historię i traumy, ale w wątku fabularnym skupionym wokół jej rodzinny zabrakło mi ostatniej kropki nad "i". Przekonujący jest portret jej ambitnego i aroganckiego męża. Henry jawi się jako bezwzględny manipulant. Historię tej dwójki dopełnia obecność Cory. Młoda arystokratka, która odbija się  od jednej do drugiej postaci, uwikłana w skomplikowaną relację między Lenore, a Henrym , ale sama pozostaje przezroczysta. Może to kwestia narratorki, którą w pierwszej osobie została Lenore. 

Relacja z Carmillą w tej książce jest bardziej fizyczna, ale mimo wszystko, jako bohaterka jest jednowymiarowa. Przebudziła w głównej bohaterce głód. Stała się katalizatorem zmian, który wybudził ją ze stagnacji i bierności, ale mimo wszystko  bliżej jej do ducha snującego się między bohaterami.  Możliwe, że taki był zamysł, żeby nie przyćmić Lenore, ale zabrakło mi  w tej postaci więcej charakteru. Jedna scena to za mało, by pokazać  naturę tej postaci. Wampiryzm w ,,Hungerstone" jest bardzo subtelny, jeśli nie nawet symboliczny. 

Rozczarowanie mówi nam, czego tak naprawdę pragniemy. A pragnąć oznacza żyć. 

W ,,Hungerstone" wyraźnie jest zarysowane tło historyczne. Wielokrotnie podkreślana jest końcówka XIX wieku, poprzez rozwój fabryki i okres przemian przemysłowych. Wybrana epoka ujawnia się również w opisie budownictwa, terenów oraz wnętrz, a także w sztywnych relacjach społecznych. Najpierw w Londynie, a później w Nethershaw. 

Styl Kat Dunn jest plastyczny, bardzo opisowy i zmysłowy. Tekst bogaty w środki stylistyczne; epitety i metaformy tworzy duszą, klaustrofobiczną atmosferę. Autorka poruszyła w swojej powieści kilka tematów społecznych, kulturowych i klasowych, ale służą one jedynie za barwne tło, dodatek do głównego feministycznego motywu. 

Rewelacyjnie czytało mi się ,,Hungerstone" Kat Dune. Przez duszny klimat i narastające napięcie nie mogłam się od niej oderwać. Po prostu uwielbiam tę książkę pomimo powierzchowności niektórych wątków. To historia o pożądaniu, przemocy klasowej i własnej tożsamości. 

Współpraca reklamowa (barter): Wydawnictwo StoryLight by Insignis